Deprivatie
Een week Pandora staat garant voor een week met opmerkelijke nerdpuzzels, nachtelijke fietstochten over de campus met plastic geweertjes en weinig slaap. Weinig slaap resulteert weer in weinig concentratievermogen en het daarmee onvermijdelijke niets meekrijgen in college.
Nu heb ik niet bijster veel colleges dit semester en had ik alle tijd om te snappen dat C693811110BF9036 voor Faculty Club staat of dat Coma Eend Lut, Vang Techno Ving, Sloop Aap Bics, Radio Dal Vlas naar Mondriaan wijst. En de paar keer dat ik college had (in Nijmegen), kon ik me desondanks toch focussen op begrijpen wat de eentjes en nulletjes op de nieuwste puzzel betekenden, om vervolgens iemand anders af te sturen op de gevonden locatie.
Weinig slaap heeft echter ook andere gevolgen. Afgelopen week heb ik mijn telefoon bijvoorbeeld zes keer laten vallen (en normaal doe ík dat niet) en aan het einde van de week had ik een blauwe teen van alle keren dat ik ‘m tegen mijn bed had gestoot. Op zulke momenten realiseer ik me dat ik toch behoorlijk in een ritme zit. Dagelijks uiterlijk 9 uur in college, in de trein of op mijn werk en ‘s avonds weer op tijd naar bed. Ritmedoorbrekende activiteiten braken me vier jaar geleden niet op, maar een week Pandora, een week lallende studenten onder mijn raam of vroege NFI-excursies beginnen nu toch hun tol te eisen.
Ik word oud, of misschien ‘burger’, zoals studenten zij die niet meer studeren noemen. Ik vind het niet supervervelend, maar een avond drukke eerstejaars om me heen (oké, ze zijn al bijna derdejaars, maar ze zijn nog lief, schattig – en irritant) is toch vermoeiender dan eerst. Ja, ik word oud en klaag graag. Och wat ga ik toch heerlijk vervelend worden als ik tachtig ben; “vroeger was alles beter” en “die jeugd van tegenwoordig”. Uiteindelijk zal ik die ‘jeugd van tegenwoordig’ zelf opvoeden en het ‘vroeger’ heeft mijn generatie tegen die tijd zélf verpest, maar dat laat ik dan even in het midden.










Recente reacties