In de nrc.next van 12 maart wordt in een artikel dat pleit voor een middelbareschoolvak Programmeren (geschreven door Joris van Mens) de vergelijking getrokken tussen programmeurs en afgestudeerde informatici. Hoewel de auteur deze vergelijking verder vermijdt, merk ik zelf dat dit een vaker voorkomend misverstand is: afgestudeerde informatici, zeker van een universiteit, zijn niet per se programmeurs, noch zijn programmeurs altijd afgestudeerde informatici.

Binnen elke informatica-opleiding zul je programmeervakken tegenkomen en het is een handig hulpmiddel, maar informatici worden op een universiteit opgeleid tot ontwerpers en ingenieurs. Vergelijk het met een architect; die hoeft niet zelf de stenen te kunnen metselen, maar hij zou wel moeten weten waar een gebouw uit bestaat en hoe het wordt opgebouwd.

Programmeren als vak op de middelbare school zou daarom ook een afschrikkend effect kunnen hebben als de indruk wordt gewekt dat informatica niet meer is dan dat.

Deze ingezonden brief verscheen op 13 maart in nrc.next.

3FM Serious Request heeft mij altijd aangesproken. Niet omdat ik het zo geweldig vind dat er zoveel geld op wordt gehaald voor lieve kindjes in Afrika, maar omdat het een mooi mediaspektakel is met leuke en goede radio en televisie. Omdat het hele land er van gehoord heeft en zich inzet voor een goed doel. En omdat 12,25 miljoen toch best wel veel is en het hartverwarmend is om te zien dat Nederland in een tijd van economische laagconjunctuur toch nog zoveel op kan brengen voor een ander (of misschien is die vrijgevigheid wel juist de reden van de crisis).

Maar altijd keek en luisterde ik met een dubbel gevoel naar de donaties die worden gedaan. Als je in de stad op straat loopt moet je goed kijken om geen etalage te vinden met “Wij steunen ook Serious Request” en bij een donatie wordt altijd nog even extra vermeld waar de donatie vandaan komt. Het leek mij altijd alsof men onder dwang meedeed (“de buurman of concurrent doet het ook!”) of om toch even in de picture te komen (“wij zijn ook vet goed!”). Toen Claudia de Breij op de televisie zei dat ze dacht dat iedereen toch meedeed voor het goede doel, moest ik dan ook even glimlachen – mijn beeld was dat dat alleen maar bijzaak was, inclusief voor 3FM en de stad Enschede zelf.

Dat beeld heb ik toch sinds vorige week zondag bij moeten stellen. Ik blijf erbij dat de meeste bedrijven en verenigingen niet meedoen voor de kinderen in Afrika, maar toch is een groter deel dan ik dacht ‘oprecht’. Zondag zat ik in het callcenter achter het Glazen Huis telefonische donaties te verwerken. Naast een aantal heftige en hartverscheurende verhalen, kreeg ik veel lieve kinderen aan de lijn die met het maken van vriendschapsarmbandjes, kerstballen of chocolaatjes ruim 100 euro ophaalden “voor de baby’tjes in Afrika”.

Afgezien van de media-aandacht en het doel zelf, is er natuurlijk nóg een reden om een activiteit te organiseren: gewoon omdat het leuk is en een goed doel is een goed excuus om iets ludieks te doen. En als je daarmee geld ophaalt voor een goed doel, of op TV komt, dan is dat natuurlijk mooi meegenomen.

Die laatste reden is misschien nog wel het meest op mijn eigen bijdrage van toepassing. Ik heb me gerealiseerd dat ik het zelf erg leuk vind om vrijwilliger te zijn; niet bij het wassen van oude oma’s, maar door een steentje bij te dragen aan mooie evenementen zoals Serious Request, of bijvoorbeeld de Kick-In of de Batavierenrace. En hoewel niet alle klussen even leuk zijn, de waardering van de organisatie (en het kijkje achter de schermen) maakt voor mij in elk geval veel goed. Wat mij betreft is dat dé conclusie van 2012.

Een fijne oliebol jaarwisseling gewenst!

Sinds ik Windows 8 op mijn computer heb gezet, heb ik het idee dat ik geen controle meer heb over mijn computer. En dat is niet alleen vanwege de Metro- nieuwe Windows-interface. Mijn computer doet nu dingen die ik niet wil dat het doet, en als ik dat probeer aan te passen, dan gaan er weer andere dingen stuk. Mijn vertrouwen in het besturingssysteem is gewoon helemaal verdwenen. Verder lezen →

Gisteren besloot ik om een berichtje te schrijven over het idee van de Albert Heijn om uit dozen te gaan verkopen, dat je dan net zo goed naar de Aldi of Lidl kon gaan en dat we dan ook net zo goed weer in centen kunnen gaan afrekenen. Dat ik me afvraag hoe ze dat praktisch willen gaan doen in schappen waar niet eens een doos zal passen, in de koeling of bij A-merken die het waarschijnlijk niet eens zijn met de Albert Heijn.

Dat liep anders. Gisteren ging mijn telefoon stuk. Waarschijnlijk doordat iemand in de bus met zijn tas tegen mijn broekzak aan is gekomen en ‘iets’ in mijn telefoon besloot dat het welletjes was geweest. Grappig genoeg had ik het er maandagochtend nog over dat ik ‘binnenkort’ een nieuwe telefoon zou willen kopen, maar toch eerst even de Nexus-aankondiging van volgende week af zou willen wachten. Zonder telefoon gaat het leven tegenwoordig wat lastig, en ik wilde tóch een nieuwe kopen, dus de aanschaf van mijn nieuwe telefoon was binnen 20 minuten na constatering geregeld.

Alleen… zo’n PostNL-bezorger komt altijd op het verkeerde moment, dus hoe zou ik ervoor zorgen dat ik op korte termijn mijn nieuwe telefoon weer zou hebben? Deze maand nog introduceerde Coolblue de VandaagNog-service, waarvan ik eerst dacht “hmm, waarvoor heb je dát nou nodig”, maar me nu wel heel goed uitkwam. Gisteravond om 20.15 uur had ik dan ook mijn nieuwe telefoon in mijn handen (na een uur te hebben ge-F5′t op de tracking pagina – still in Memphis?).

Eigenlijk zijn we wel verwend: het kost ongeveer 10 klikken om binnen zes uur een pakketje met je nieuwe speeltje in je handen hebben. Uiteindelijk maakt het niet uit of het nu in een leuke doos of in een normale doos zit; zolang we weten wat we willen, willen we het ook gewoon snel hebben. Wachten doen we liever niet. Een Albert Heijn die producten in dozen gaat presenteren ziet er misschien raar uit, maar voor de doorgewinterde winkelaar die al weet wat hij wil hebben is het wel een uitkomst. Geen lege schappen meer, maar gewoon snel uit de doos halen wat je wilt.

Misschien is het zo gek nog niet, dat idee van de AH.